Tłumaczenie.

"Pocałunek bezdusznego"
autor — Silver Sailor Ganymede
oryginał — http://www.fanfiction.net/s/2988995/1/

Nienawidzisz ciemności. Kiedyś była twoim domem, twoim azylem, teraz jest niczym więcej jak otaczającym cię zewsząd bezdennym cierpieniem, w którym zostałeś uwięziony. Ciemność przesłania ci oczy, więc nic nie widzisz; w podobny sposób robił to on, pan ciemności, kiedy byłeś jeszcze wolny.
Czujesz w kościach przejmujące zimno, ale nie zwracasz na to uwagi; gorszy chłód krąży w powietrzu, chłód demonów w czerni, tych bezdusznych, twoich strażników — dementorów.
Zamykasz oczy; nawet to zdaje się światłem w porównaniu do ciemności, którą widzisz, gdy pozostają otwarte. Dopiero teraz przejrzałeś, dopiero teraz dostrzegasz, co zrobiłeś źle, choć nie możesz zobaczyć niczego innego. Nie powinieneś był za nim podążać, teraz to wiesz. Pokazali ci wszystko, co zrobiłeś źle, oczywiście, że pokazali; przywrócili ci wszystkie najgorsze wspomnienia. To jest właśnie kara dla uwięzionych w Azkabanie.
Wytknęli ci każdy twój błąd, ale Ministerstwo i tak cię nie uwolni. Nienawidzisz ich nawet bardziej, niż nienawidziłeś wcześniej, nawet gdy grozi ci utrata resztek poczytalności. Nienawidzisz ich polityki, ideałów zagrażających każdej istocie twojego świata, ale przede wszystkim nienawidzisz ich hipokryzji. Oczywiście on też był hipokrytą — ale nie w takim stopniu jak Ministerstwo. Twierdzili, że on jest zły i że wszyscy inni są źli tylko ze względu na ich poglądy. Nie zaprzeczasz, że źle postąpiłeś i że jego intencje nie były dobre, ale od kiedy to Ministerstwo ma prawo głosić takie moralitety? W końcu czy zamykanie ludzi pod strażą najbardziej przerażających ze wszystkich ciemnych istot i doprowadzanie ich do szaleństwa za przekonania nie jest zbrodnią w takim samym stopniu jak te, które oni popełnili? Oczywiście, że jest, ale Ministerstwo nie widzi tego w ten sposób, o ile w ogóle cokolwiek widzi.
Ciemność twoich oczu przechodzi od zwykłej, nieciekawej szarości do natarczywego odcienia krwi. Światło zostało wpuszczone do Azkabanu, do twojej celi; to może oznaczać tylko jedno… Wkrótce spotka cię coś gorszego od śmierci. Zrogowaciałe dłonie chwytają twoje kruche kości, siniaczą twoje słabe ciało, rozrywają i tak już zniszczone szaty. Stawiają cię na nogi, otwierasz oczy. Wciąż są istotami ludzkimi, choć w rzeczywistości raczej potworami o ludzkich kształtach; ci sługusi Ministerstwa przybyli, by zapewnić ci los, na który najwidoczniej zasługujesz.
Zatrzaskują za tobą drzwi celi i wloką cię na spotkanie z przeznaczeniem. Słyszysz mrożący krew w żyłach krzyk i zwierzęce jęki, zastanawiasz się, skąd dochodzą. Nagle zdajesz sobie sprawę, że twoje gardło drze się i krwawi, i że to swój własny głos słyszysz. Jeden z twoich katów uderza cię w twarz, by cię uciszyć, ale nie czujesz tego. Już niczego nie czujesz; niczego oprócz chłodu, który osadzili w twojej duszy.
Wchodzisz do pokoju, jesteś oślepiony. Pomieszczenie wypełnia światło i nie ma znaczenia, jak mdłe im się wydaje — dla ciebie jest to światło zarówno raju, jak i piekła. To ostatnie światło, jakie widzisz. Popychają cię na krzesło na środku pokoju i zauważasz, jak zdziwieni są, że prawie nie stawiasz im oporu. Łańcuchy owijają się wokół twoich rąk, podobnie jak niegdyś wąż, któremu służyłeś. Nie możesz się poruszyć i wiesz, że nigdy już nie będziesz mógł poruszyć się świadomie, ale nie obchodzi cię to; być może jednak zasłużyłeś na ten los, być może takie było twoje przeznaczenie i nieważne, kto wygrał.
Dostrzegasz go, dementora w ciemnych szatach i o zniszczonej skórze podobnej do skóry trupa. Jego zniekształcona dłoń sięga w twoją stronę i dotyka cię; powinno cię to odrzucić, ale nie odrzuca — przecież nic już nie czujesz. Pochyla nad tobą swoją zakapturzoną twarz i po raz pierwszy, a zarazem ostatni widzisz dokładnie, jak wygląda. Zbliża się do twojej głowy i zamyka twoje usta w swoich własnych. Spodziewałeś się, że poczujesz smak rozkładającego się mięsa i rozdzierający ból, gdy będzie odbierał ci duszę, ale nie poczułeś; przed oczami widzisz po prostu każdy swój zły uczynek, każdy błąd, który urósł do rangi katastrofy. Wtedy to sobie uświadamiasz; mylili się, dementorzy nie pozbawiają ludzi dusz. Mącą im we wspomnieniach i uczuciach tak bardzo, że ci zamykają się w sobie, w swoim własnym wnętrzu. Stamtąd nie ma ucieczki…
Opadasz na krzesło. Nie widzisz już niczego, tylko swoje własne, powtarzające się w kółko wspomnienia. Z oddali słyszysz głos, tak słaby, że nie wydaje ci się rzeczywisty.
— Więzień otrzymał pocałunek dementora, sprawa zostaje w końcu zamknięta.
— Severus Snape mógł się wydawać zobojętniały, ale nigdy nie przypuszczałem, że będzie w stanie podnieść głowę przed dementorem — odezwał się inny głos. — Zupełnie jakby nigdy niczego nie czuł.
— Cóż, wiem tylko, że na pewno już nigdy niczego nie poczuje.
Wiedziałeś, że ktokolwiek to powiedział, miał rację; już nigdy niczego nie poczujesz, nigdy. Ale kim był Severus Snape?
W szaleństwie nawet twoje własne imię cię opuściło.

Jestem mile zaskoczona, bo pierwszy raz czytam taki fick i o takim zakończeniu. Ciekawe, interesujące, daje do myślenia, no i zakończenie... czyli ,,co się stanie ze Severusem?'' Boskie, zaskakujące, naprawdę. Bardzo mi się spodobało. Szczególnie końcówka i początek. Nawet nie myślałam przedtem, że to mógłby być Sev (;
Weny życzę,
Miao

W końcu coś innego, nareszcie inna wizja pocałunku dementora. Rowling nigdy nie pofatygowała się by nam to dokładniej opisać. Może nigdy tego nie czuła, pisała, aby pisac, by wzbudzić w nas obrzydzenie dla pocałunku i współczucie do osoby całowanej. Tu jest doskonale ujęte:

cytat:

Napisane przez Medea:
Wtedy to sobie uświadamiasz; mylili się, dementorzy nie pozbawiają ludzi dusz. Mącą im we wspomnieniach i uczuciach tak bardzo, że ci zamykają się w sobie, w swoim własnym wnętrzu. Stamtąd nie ma ucieczki…

oj Szarotko,ale długi i konstruktywny komentarz:D

Ogólnie błędów w opowiadaniu nie wychwyciłam.Tylko trochę brakuje akapitów i przez to ciężko się czyta,a szkoda,bo opko,choć krótkie,wciąga.Jest zupełnie inne od reszty!Czegoś takiego po prostu jeszcze nie widziałam...hmmmm...i...i Rowling rzeczywiście nigdy tego nie opisała tak dokładnie...hmmm....

pozdrawiam:*
_________________
Mistrzyni Ciętej Riposty - Wredna Pani Krytyk

wprost z mrocznego, ślizgońskiego lochu oraz jej jadowite magiczne pióro znów biorą się do roboty.
By zmiażdżyć, zdeptać, zrównać z ziemią!
Strzeżcie się wrogowie dobrego smaku!

----------------------------------------------
Draco :*

Mimo że nie przepadam za narracją drugoosobową, ta miniaturka bardzo mi się podoba. Ma w sobie to coś, czego ostatnio mi w fickach brakuje i za to ogromny plus. Oryginału nie czytałam, ale tekst bardzo zgrabnie napisany, więc chyba mogę śmiało powiedzieć, że tłumaczka odwaliła kawał dobrej roboty - 'Pocałunek bezdusznego' jest napisany po polsku, a nie po polskiemu, nic mi tu nie zgrzytało, żadne zdanie nie przeszkadzało, wszystko takie płynne i gładkie – jak dla mnie napisane naprawdę ładnym stylem.

Pozdrawiam gorąco i gratuluję udanego tłumaczenia .

Trochę straszne to wszystko... ale podobało mi się. Nie rozumiem tylko skąd ten dementor-czyżby po wojnie dementorzy wrócili do Azkabanu? To troche nielogiczne... No i to zakończenie-w szlaeństwie nawet twoje własne imię cie opuścilo...

Ale kim jest Severu Snape? Nie wiem ale bardzo chciałabym się dowiedzieć...
_________________
JESTEM SNAPERKĄ I DOBRZE MI Z TYM!

Jestem złem w stopniu nieskończonym i bez poczucia winy...

http://world2.monstersgame.pl/?ac=vid&vid=35079013

UUuuaah... Mocny fik, cholernie mocny!
I ja wiedziałam, że tu chodzi o Severusa. Kurcze. Biedny. Nie zasłużył sobie na taki los. Nikt na taki los nie zasługuje.

cytat:

Ale kim był Severus Snape?
W szaleństwie nawet twoje własne imię cię opuściło.

Zgadzam się z poprzednikami że tekst bardzo mocny i z niezwykłym przesłaniem. Masz dużego plusa za sam wybór tekstu.
Przetłumaczone z wdziękiem i dość poprawnie. Zgadzam się że odwalony kawał dobrej roboty, ale według mnie nadal są pewne niedociągnięcia. Co do błędów interpunkcyjnych albo ortograficznych nie będę się wypowiadać, ale rzuciło mi się w oczy to:

cytat:

Napisane przez Medea:
ci sługusi Ministerstwa

cytat:

Napisane przez Medea:
i że to swój własny głos słyszysz

code:

---

and it is your own voice you can here.

---

Wizja tak rzeczywista, że niemal realna. prawie czółem chłód celi i beznadziejnośc sytuacji wieźnia skazanego na pocałunek dementora. Początek nie zapowiada az tak realistycznej wizji i uzmysławia nam, że kazde z nas mogło by być tym wieźniem. Uświadamia nam też, że nie ma winy bez kary. Mroczne, przerazajace, satysfakcjonujace 6+ za całokształt i pochwała od ministra oswiaty(szkoda, że to nie on był tym więźniem).

Jej... nigdy nie czytałam czegoś podobnego. Sam tytuł zaintrygował mnie do tego stopnia, że weszłam. I jeszcze Snape który takowy pocałunek otrzymuje.... Czułam się tak jak ja bym nim była. potrafiłam sobie wyobrazić to, że tam jestem i czekam na pozbawienie duszy. Cudowny wybór Fanficka do tłumaczenia!
_________________
Potrzeba tylko jednej minuty by kogoś zauważyć,
jednej godziny, żeby go ocenić i jednego dnia by
polubić, a całego życia, żeby go później zapomnieć...
________
mała smutku łza... kiedy uśmiech trwa
sen i jawa
miłość dwa oblicza ma